معروف به شیخ عباس تهرانی از اعضای فدائیان اسلام و یکی از روحانیون مبارز و فعالان سیاسی در زمان حکومت پهلوی. او در سال 1318 هجری قمری در تهران به دنیا آمد و در همین شهر تحصیل کرد. پس از آشنایی با شهید نواب صفوی رهبر گروه فدائیان اسلام، به این گروه اسلامی که معتقد به مبارزة مسلحانه با رژیم بود، پیوست. بعد از قیام 15 خرداد دستگیر شد و شهربانی او را از افراد فعال و یکی از محرکان و رهبران قیام معرفی کرد و به همین جرم به زندان انداخت.

اندرزگو پس از رهایی از زندان به همراه حاج صادق امانی و چند دوست دیگر، تصمیم گرفتند تا در راه پیشبرد اهداف امام خمینی(ره) مبارزة مسلحانه شدیدی را آغاز کنند. اولین اقدام آنان، ترور حسنعلی منصور بود. او که در صحنة ترور حضور داشت، غیاباً از طرف دادگاه به اعدام محکوم شد. از آن پس، زندگی مخفیانه او، با تغییر دادن مداوم چهره، لباس، اسم و مدارک شناسایی آغاز شد. پس از چندی مخفیانه به قم رفت تا به تحصیل بپردازد، اما توسط مأموران شناسایی شد و به تهران گریخت تا فعالیت و دروس خود را از سر بگیرد. در سال 1351 به دلیل اعتراف یکی از دوستانش که به شدت شکنجه شده بود، ساواک جای او را پیدا کرد، اما وی باز هم با تغییر چهره و لباس به مشهد گریخت.در مشهد با هماهنگی دیگر مبارزان، مقدمات سفر او و خانواده‌اش به افغانستان فراهم شد و اندرزگو همراه با همسر و فرزندانش به آن کشور سفر کرد، اما  پس از یک ماه دوباره به ایران برگشت و در زاهدان ماند. او به کمک اسامی جعلی و تغییر چهره و لباس، بارها به تهران و شهرستانهای دیگر رفت و آمد کرد و در این سفرها تلاش می‌کرد تا زمینه را برای قیام آماده کند. طی همین دوران سفرهای زیادی کرد از جمله سفر حج، نجف اشرف (و دیدار با حضرت امام خمینی (ره) و کسب تکلیف از ایشان)، سوریه و لبنان. وی در لبنان دورة تعلیمات نظامی را در یکی از اردوگاه‌های نظامی گذراندو بعد از بازگشت به ایران تصمیم گرفت شاه را ترور کند، اما برای این کار فرصتی نیافت. در 22 مرداد ماه 1357 که مصادف بود با  19 ماه مضان و ضربت خوردن امیرالمومنین (ع)، هنگامی که به خانة یکی از دوستان خود می‌رفت، بی‌خبر از آنکه ساواکی‌ها تمام کوچه را محاصره کرده‌اند، در یک درگیری کوتاه مسلحانه در حالیکه روزه‌دار بود، به شهادت رسید.